Hoewel de ruimte in de foyer van De Kleine Komedie beperkt is, weten we een plekje te bemachtigen om op te warmen. Ik ben zeer benieuwd naar de voorstelling. Als ik aan Nasrdin denk, denk ik uiteraard aan zijn bekende acteerrollen, zoals in Mocro Maffia. Zijn vorige theatervoorstellingen heb ik niet gezien.

In de zaal. Het licht gaat uit. In het donker begint een man viool te spelen. Wat een talentvolle duizendpoot, denk ik bij mezelf. Donkerte verandert in een kleine schemering. Ik zie nu dat de figuur op het podium een kale man is. Voor een kort moment twijfel ik of Nasrdin misschien een nieuw kapsel heeft genomen, voordat ik besluit dat dit simpelweg iemand anders is. Dan hoor ik zijn stem vanuit de coulissen. Of beter gezegd zijn gedachtes, zijn diepe onzekerheden over optreden. Want deze voorstelling gaat over angsten. 

De ster van de avond komt het podium op. Ter opwarming kletsen we even bij. Over het lot van Potlood in Mocro Maffia, zijn optreden in The Masked Singer. Over de kookvlogs van zijn vriend Mike, kennen we hem nog? Ik ken Mike niet. Hij wil Mike er zelf over laten vertellen en loopt naar achter. De violist had ik ook niet verwacht, dus wat mij betreft kan er best een derde man het podium opkomen. Maar nee, de acteur doet zelf Mike na, inclusief een Brabants accent. Ik vind het een beetje ongemakkelijk. Maar, zo zie ik achteraf, dit is een stijlmiddel dat hoort bij zijn voorstellingen. Bovendien went het snel, zeker wanneer hij ook zijn vrouw en dochter nadoet.

Zijn kleine meisje heeft een belangrijke rol in de voorstelling. Nasrdin heeft namelijk last van angst. Angst voor alles. Voor optredens, achtbanen, ziektes, doodgaan. En diezelfde angsten ziet hij nu in zijn dochter. Een oprechte emotionele beat, die ervoor zorgt dat ik steeds meer meega in het verhaal. 

En waar hij zijn irreële angsten ziet terugkeren bij zijn dochter, heeft de acteur ondertussen zelf last van meer reële angsten. Angsten voor mensen die moeten leven onder constante dreiging van genocide. Angst dat hij te weinig voor hen doet, angst dat het hier in Nederland minder veilig wordt, zeker voor moslims. In deze angsten ligt voor mij de kracht van de voorstelling. Deze komen dichtbij, zijn complex en herkenbaar. Het zijn allesverslindende angsten die hem emotioneel verwijderen van zijn familie en probeer dan nog maar eens alle balletjes hoog te houden. Het uitspreken, delen en doorgronden van deze persoonlijke problemen levert hem aan het einde een welgemeende staande ovatie op. En mij misschien wel wat warmte. Warmte die ik goed kan gebruiken als ik weer de kou in ga.

Wegens grote vraag is er een extra voorstelling toegevoegd op donderdag 15 mei: