‘Het gaat prima met mij! Waarom zou het niet goed gaan?’ zegt de man tegen zijn buurvrouw (die moeten we erbij denken, we horen alleen zijn kant van het verhaal). Er ontspint zich een gesprekje over haar overleden man. Ineens blijkt dat er iets niet klopt in het op het eerste gezicht zo doodnormale verhaal. Is de buurman wel overleden?

Even eerder had een jongere versie van de man, een leraar die op dat moment voor een volle klas stond, een telefoontje gekregen van die buurvrouw: er was iets met zijn vader. Die was aan het ronddwalen. De zoon gaat naar hem op zoek en vindt hem uiteindelijk op een bankje. Pa was lang geleden gitarist in een bandje, Paradox - ze hebben zelfs een hitje gehad, en nu gaan ze weer op tournee, zegt hij. Hij moet alleen zijn elektrische Stratocaster ophalen bij bandgenoot Ronnie Snijders. De werkelijkheid: hij moet naar een verzorgingstehuis.

Er ontspint zich een gesprek tussen vader en zoon, waarin momenten van opstandigheid, wanhoop, irritatie en liefde elkaar afwisselen. ‘Ik laat me echt niet afvoeren. Vaderverrader!’ roept Pa tegen zijn zoon. Die zich op zijn beurt als hij denkt aan het huis vol herinneringen van zijn ouders afvraagt: ‘Ben ik dan de hufter die daar een punt achter zet?’

‘Herkenbaar’ en ‘Indrukwekkend’ horen we aan het einde uit het publiek, dat muisstil heeft zitten luisteren. Het is knap hoe Eric Corton met een paar kleine veranderingen in zijn houding en gebaren verandert van vader in zoon en omgekeerd. Hij kan mooi vertellen. De voorstelling wordt nergens saai en vliegt ook nergens uit de bocht - dat het te sentimenteel wordt. Luchtig wordt het natuurlijk ook weer niet, maar er zitten genoeg grappige situaties in om de scherpe kanten bij te schaven.

Ook het decor is in al zijn eenvoud indrukwekkend: een grote ronddraaiende ton waar wisselende kleuren licht uitstralen dat op een halfrond wit doek valt, een bankje en twee gitaren. Rik Ronner heeft gezorgd voor een mooie soundscape. Aan het eind speelt Pa het hitje dat zijn band ooit heeft gehad: Cold and Grey Weddingday (geschreven door Corton zelf en ingezongen door Lucas Hamming). Het is hartverwarmend en je loopt de zaal uit met een vertederd gevoel: Pa leeft met mooie herinneringen, en het is fijn als hij daar af en toe nog even van kan genieten.

Opmerkelijk is dat Eric Corton in 2018 al een voorstelling speelde over dementie, Ma, naar het boek van Hugo Borst. In die tijd kreeg zijn vader ook de ziekte van Alzheimer; hij overleed in 2022. Ook de vader van regisseur Benno Hoogveld en de tante van scriptschrijver Marc Veerkamp overleden aan deze ziekte.

‘We hebben al onze ervaringen in een blender gegooid en daar is een prachtig stuk uit gegroeid. Pa is een ode aan de fantasie, een verhaal over de waardigheid van mensen die echt alles kwijtraken. Mijn vader keek in de spiegel en wist niet meer wie hij zelf was. Dat is gruwelijk’, vertelde Corton op 7 februari 2026 in een interview met het Parool.

'Pa' is op zaterdag 06 juni in Meervaart te zien: