Eenmaal binnen loop ik de betonnen trap op naar de grote zaal. De zaal heeft, net zoals het hele gebouw, een industrieel karakter. Het publiek is divers en er zijn veel jonge mensen aanwezig. Ik heb zo’n gevoel dat deze avond mij gaat verrassen. 

Het beginbeeld is krachtig en heeft iets heiligs. De Dochter zit in het midden van het podium. Overal hangen witte doeken. In mijn ooghoek zie ik een onheilspellende zwarte kist. De vrouw is ingesloten door twee figuren die noch geest noch mens zijn. Jinns heten ze. Ze bevinden zich in een tussenruimte, een andere dimensie waar bovennatuurlijke wezens en mensen samenkomen. Een stem galmt al vragen stellend door de zaal. Ben je een ademend wezen? Heb je laatst nieuwe mensen ontmoet, je buren begroet of anderen geholpen? Heb je een moeder of heb je die gehad? 

Dan ontvouwt zich het verhaal van de Dochter. Met een dikke bundel papieren in haar handen ijsbeert ze rond. Ze staat op het punt de Staat aan te klagen voor de moord op haar moeder. De tederheid van de herinneringen aan haar moeder staat in schril contrast met de onstilbare woede die in haar lichaam huist. De Jinns bewegen op een speelse wijze om haar heen. Met hun overdonderende aanwezigheid tonen ze een breed spectrum aan bewegingskwaliteiten. Schokkend en vloeiend. Dierlijk en mechanisch. Als een dreigend derde oog kijken ze neer op ons mensen en de gruweldaden die de Staat heeft gepleegd in de geschiedenis van de mensheid, met vrouwen en minderheden als primair doelwit.

De Dochter is doodmoe van haar strijd tegen de Staat. In deze shrine kan haar uitgeputte ziel eindelijk tot rust komen. De Jinns wassen haar armen, nek en gezicht in een gebaar dat druipt van zachtheid en genegenheid. Ze krijgt een lang wit gewaad aan. Nu is het heiligdom compleet en kan het ritueel beginnen. De Jinns stormen het publiek binnen, wat zorgt voor een komische verademing. De vierde wand breekt. De regisseur van het stuk gaat voor het publiek staan en gaat de dialoog aan over actuele gebeurtenissen. Daarna sluit ze zich aan bij de drie performers op het podium, want deze shrine kent geen hiërarchie. Onder het genot van Arabische muziek laten ze hun lichamen ontwaken met een opzwepende dans. De vrijheid en vreugde spatten van het podium af. 

In ‘SHRINE’ bevraagt en ontmantelt Khadija El Kharraz Alami de bestaande systemen van onze samenleving. Ze steekt metaforisch het patriarchaat en het kapitalisme in de fik. Dit doet ze door verschillende kunstdisciplines op een bijzondere manier te combineren. De performers hebben uitstekende tekstbeleving en zijn eveneens fantastische bewegers. Ze staan volledig in hun kracht op het podium. De voorstelling is niet alleen een oproep tot disruptie en actie, maar ook een uitnodiging tot intellectuele verdieping. De niet-lineaire vertelwijze, bevragende toon en unieke scenografie maken het een performance om nooit te vergeten.