Ingetogen. Bevrijding. Fascinerend. Rustgevend. Verbondenheid. Vrouwelijkheid. Het zijn beschrijvingen die tijdens het nagesprek uit het publiek klinken op de vraag om de voorstelling in één woord samen te vatten. Ook hoor ik: heel apart. En: nog nooit zoiets gezien. Eigenlijk is het dat volgens mij ook. Allemaal.

'Via Poernima's eigentijdse bewegingstaal, geworteld in Bharata Natyam, opent de voorstelling een weg voorbij dualiteit, naar de eenheid van energie en bewustzijn’, stond er in het programma. Bharata Natyam is een klassieke dans die in het zuiden van India ontstaan is in tempels en gekenmerkt wordt door vele hoofd-, oog-, en nekbewegingen, ritmisch voetenwerk, handgebaren en verhalende expressie. Elk gebaar en elke beweging heeft een bepaalde betekenis. Poernima Ghobardhan, wier naam het dansgezelschap draagt, is geboren in Den Haag en getraind in deze dansvorm. Maar ze denkt vooral voorbij de klassieke rigide regels.

Ik wist dan ook niet precies wat te verwachten. Misschien is dat overigens juist fijn, dan kan je je ongehinderd laten meeslepen. Bij het binnenkomen van de donkere zaal, begeleid door muziek die leek op het getjirp van krekels, zaten drie in het wit geklede danseressen in elkaar gedoken ieder op een zwarte doek op een witte vloer. Langzaam ontpopten ze zich op prachtige muziek (meditatief maar toch ook heel krachtig) van Jorg Schellekens en Vidwan S.V. Giridhara, en er volgde een betoverende dans, een spel met licht en schaduw, gracieus, elegant, vloeiend, zowel modern als klassiek Indiaas, terwijl er in de zaal ook een heel speciale geur hing.

„Ik wilde geur ook meenemen in de ervaring. We hebben hem speciaal laten ontwerpen; iemand vertelde me dat hij haar deed denken aan de tempelkamer thuis”, vertelt Poernima tijdens het nagesprek.

Iemand stelt de vraag: waar gaat het over? „De beschrijving van de voorstelling op internet is niet echt heel goed. Maar als je start met het maken, moet je iets zeggen. Terwijl het dan nog constant blijft groeien”, zegt ze wat verontschuldigend na enig aandringen. „In de Bharata Natyam wordt niet echt onderscheid gemaakt tussen mannelijke en vrouwelijke energie. Ik zie het als verschillende manieren van vrouwelijkheid. Soms heel klein, soms heel donker, dan groeit er iets dat eerst niet kon groeien. Het is nooit perfect of imperfect en dat gaan we vieren.”

Een ode aan het leven, oppert iemand; dat het leven een strijd om het bestaan is, je hebt tegenslagen en uiteindelijk vind je het licht? „Alles is waar. Je hoeft het niet in een hokje te plaatsen. Laat het maar in je hart komen. Het gaat er om wat je voelt, welke invulling je er zelf aan geeft”, zegt Poernima.

En met die woorden in gedachten loop ik glimlachend naar buiten. Ik vond het gewoon heel mooi. Dat mag ook.

'Devī' is op zaterdag 23 mei te zien in Meervaart: