Jolanda (56) is geboren en getogen in Osdorp. Tegenwoordig woont én werkt ze nog altijd in en voor stadsdeel Nieuw-West als taalmakelaar. Als 16 jarig meisje bezocht zij de Meervaart voor het eerst en nog steeds is ze kind aan huis in ons theater. 

Kun je ons iets vertellen over je eerste aanraking met Meervaart? Was dat ook je eerste bezoek aan ons theater?
Ik heb de allereerste Meervaart gebouwd zien worden, dus dat is mijn eerste aanraking. Maar de eerste keer dat ik echt de Meervaart bezocht, was voor het concert van Golden Earring. Ik was toen 16 jaar en zat nog op school. Mijn hele leven hou ik al van theater en zingen dus het triggerde mij wel om te gaan, maar je moet ook wel de middelen hebben om naar het theater te kunnen gaan. Gelukkig had ik destijds wel een CJP-pas (red: Culturele Jongeren Pas), maar pas later ben ik een meer frequente bezoeker geworden. 

Ik denk dat ik nu een jaar of 16 structureel de Meervaart bezoek en ik ben ook hartstikke trouw aan dit theater. Het is lekker in de buurt en ik voel mij er thuis. De Meervaart was het eerste theater dat een gratis pauzedrankje aanbood en wat ik daar zo prettig aan vind is dat je niet je pauze verdoet aan in de rij staan, je kunt echt rustig je drankje opdrinken. In de Meervaart blijf ik ook vaak hangen na een voorstelling, de foyer is gezellig dus je kunt hier echt je nazit doen. In het centrum zeg je eerder ik haal nog een afzakkertje bij de buren. Dat zou ik ook een aanwinst vinden voor hier in Nieuw-West, meer horeca, zodat je kan kiezen waar je nog even wil nazitten. 

Ik stierf duizend doden, maar het was zo mooi. 

Wat betekent de Meervaart voor jou en welke herinnering is je het meest bijgebleven?
Dat is een lastige! Het zijn er meerdere. In 2018 heb ik met een aantal vrouwen uit Nieuw-West meegedaan aan het project ‘EigenWijzen’, van Yinske Silva. We maakten samen een voorstelling over onze eigen wijsheden, onze eigen manieren en onze eigen rugzakjes. Hiermee stonden we in de Blauwe Zaal. Ik stond daar in mijn eentje met pianiste Nettie Krull, mijn zelf geschreven lied te zingen. Ik stierf duizend doden, maar het was zo mooi. Het moest er een keer uit en op deze vertrouwde plek was het voor mij heel fijn om te doen. Dit is op persoonlijk vlak mijn mooiste moment. 

Wat betreft voorstellingen heb ik heel veel gelachen, maar ben ook heel erg geraakt geweest. De voorstelling ‘Schijn’ van Fahd Larhzaoui bijvoorbeeld. Hierbij was ook een vraaggesprek na afloop, waarbij ik naast een jonge Marokkaanse vrouw zat en wij hadden dezelfde verontwaardiging en tranen in ons ogen. We mochten er allemaal anders over denken, het uitspreken, verbinding ervaren, het was zo bijzonder. Dat vond ik mooi. 

Ook heb ik twee keer meegedaan aan de ‘Bonte avond’. Hoe leuk is dat wanneer je als amateur mee kunt doen met een professionele band?! Het voelt alsof je omhoog wordt getild. Ik ben blij dat ik dit mocht meemaken. 

Nu alles stil ligt merk ik hoe erg ik het theater mis, hoe het deel uitmaakt van mijn leven. Het is echt een uitje en het is thuiskomen omdat het zo vertrouwd is. Ik weet zelfs op welke stoelen ik wil zitten. Wat mij ook opvalt, wanneer ik mensen voor het eerst meeneem naar de Meervaart, is dat zij zo ongelooflijk verrast zijn over hoe leuk het hier is. Ze vinden dat iedereen hier elkaar zo leuk begroet. Buurtbewoners die elkaar herkennen, we komen in hetzelfde theater zoals je elkaar herkent omdat je naar dezelfde bakker gaat. 

Tot slot: wat is jouw droom voor Nieuw-West? En, als je jouw ideale theater zou mogen schetsen, hoe zou deze er dan uit komen te zien?
Als ik het theater zou schetsen, zou de Rode Zaal haar grootte behouden. Ik hou niet van zalen waar je in verzuipt. Deze is groot, maar niet té. Ik zou het heel leuk vinden als er ook een soort kleine ruimte zou komen die je als een theatercafé kan inrichten en dat dient voor voorstellingen voor max. 50 man. Kleine intieme voorstellingen hebben iets unieks, het is interactiever. Dat hebben we bijvoorbeeld ook ervaren tijdens de coronasetting. Qua programmering zou ik daar dan David Vos en Nettie Krull in plaatsen, Franse chansons, mooie luister- en kleinkunstliedjes. Dat mis ik eigenlijk overal wel. 

En dat het een plek wordt waar amateurgroepen terecht kunnen, al is het maar eens in de 2 of 3 jaar. Zij doen het allemaal zonder subsidie, alleen met contributie. Maar het spelen in een theater is echt een waanzinnige ervaring. Hoe leuk zou het zijn om zoiets neer te zetten in Nieuw-West, met een eigen koor bijvoorbeeld. Dat is tegelijkertijd ook mijn persoonlijke droom: een theaterconcert in de Meervaart met Popkoor ‘Noisy Voices’, waar ik in zing. 

Er is heel veel te doen om de locatie in de Sloterplas. Veel bewoners van Nieuw-West hebben hier moeite mee, maar ik persoonlijk niet. Als het een mooi theater wordt met een transparante uitstraling en daaromheen veel groen, zou het passen. Ik vind het wel belangrijk dat het zicht op de Sloterplas blijft, net zoals het nu als een soort decor dient vanuit de Blauwe Zaal bijvoorbeeld. Ik zie de Sloterplas echt als het hart van Nieuw-West. 

Wat ik dan wel weer fijn vind, zijn de schaapjes. Hier heb ik als kind nog op gezeten.  

Ik hoop dat Nieuw-West door een nieuwe Meervaart meer in de lift komt, dat we een stadsdeel worden dat bruist, met een mooie mix van horeca en winkelaanbod. Momenteel ga ik niet in Nieuw-West winkelen of uit eten. Het aanbod vind ik hier niet aantrekkelijk genoeg en het duurt zo lang totdat het Osdorpplein leuk wordt. Wat ik dan wel weer fijn vind, zijn de schaapjes. Hier heb ik als kind nog op gezeten.  

Een gezellig en goed restaurant in of rondom de nieuwe Meervaart zou ik ook fijn vinden. Dat je avond naar een theater echt een avondvullend uitje wordt. Vooraf uit eten en na afloop wellicht een drankje op het terras op een mooie zomeravond. Ik denk dat er grote behoefte aan is dat dit restaurant dan ook geopend is voor de niet-theaterbezoeker. 

Ik gun dit de Meervaart. En ik gun mijzelf dat het een warm theater blijft, met dus iets meer mogelijkheden dan alleen een theateruitje.