Ik zag en hoorde ze voor het eerst tijdens de opening van het UD Festival in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Het festival dat op vrijdag 01 en zaterdag 02 november in Meervaart neerstrijkt.
 Neerstrijkt… Grappige metafoor. De instrumenten zijn op de Ney na, allemaal snaar- of strijkinstrumenten. 

Samen met mijn vrouw ben ik op tijd in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Bijzondere locatie. We dalen af in de catacomben van de kerk. Gezellig ingericht. Tijd genoeg nog voor een kopje koffie. Aan onze tafel nemen een man en een vrouw plaats. Uit Lochem… Met de trein gekomen. Mooi was het om de verhalen van ze te horen over de instrumenten en de musici. Zij zijn frequent bezoekers van concerten a la deze. 

We maken onderdeel uit van een gemêleerd gezelschap. Oud, jong en van diverse nationaliteit. Volle zaal ook. Veel enthousiaste aanhangers van deze muziek en muzikanten. 

Terug naar de ud (uit te spreken als hoed) en het festival. 

Het podium is nog leeg. De instrumenten zorgen voor een stilleven. Sahand Sahebdevani legt op innemende wijze uit wat de ud is. Hij vertelt iets over het Festival. Tussendoor geeft hij nog een paar keer heldere, soms ludieke, uitleg over het spirituele, het genot en het hemelse en het aardse in de muzikale verhalen. Maar ook hoe uiteenlopende culturen bijeenkomen in de muziek. Elkaar door de eeuwen heen ontmoeten en verbroederen. Veelal verbinden en ontdekken. Niet voor niets is gekozen voor het thema ‘De Ontdekking’, voor deze vijfde editie van het festival. 

De Ud is het oudste snaarinstrument voor zover men weet. 

Oorspronkelijk afkomstig uit Mesopotamië, 5000 jaar geleden. Daarna over de hele wereld verspreid. Nu staat de ud centraal in de Arabische muziek. Het Noor Ensemble, een initiatief van het Amsterdamse Andalusisch Orkest, brengt muzikanten in dit genre samen. 

Nizar Rohana uit Palestina is groots in het bespelen van de ud. Niet voor niets voert zijn optreden de boventoon!
 Maar de Turkse Emine Bostanci op de kemençe doet niet voor hem onder. Ook de Iraanse tar-speelster Khorshid Dadbeh speelt een aardig snaartje mee. 

De zang van de Marokkaanse muzikant Ahmad al Maai is samen met het bespelen van zijn qanun indrukwekkend. Tot slot de Nederlandse Marianne Noordink die op de Ney en dwarsfluit veel moois laat horen. 

De ondersteuning van bassist Tony Overwater is subliem. Net als van de percussionisten Ruven Ruppik en Pouriya Jaberi. 

Pouriya Jaberi heeft aan het einde een fantastische solo! 

Overigens zijn alle solo’s imponerend. Ze vertellen allemaal hun eigen verhaal. Meeslepend, verfijnd, levendig. De ene keer een huppelend kind, steeds even stoppend voor een ontmoeting. De andere keer een melancholisch verhaal op een bankje onder een boom. Zo voel ik het, zo hoor ik het. Maar dat zal voor iedereen anders zijn… 

Je moet het zien, horen en zelf beleven! Na een ruim uur luisteren en kijken ga je absoluut met een goed gevoel naar huis!