Het is een winderige en gure zaterdagavond. Wij lopen door de smalle, kronkelige straten van Haarlem naar de Schuur. Eenmaal in het theater binnengekomen, drinken wij eerst een drankje in het café. Aan de tafel voor mij zijn twee vriendinnen aan het lachen. Verderop zie ik een familie die druk met elkaar aan het praten is. Haarlem heeft er zin in vanavond. En ik, als Amsterdammer, ook.

In de zaal verwelkomt het mooie geluid van een piano ons. De sfeer is levendig en een tikkeltje onrustig. Het stuk begint met een knaller van een openingsscène: een heftige bevalling. Ik word omvergeblazen door een wervelwind van operazang en fysiek spel. “Dit kind gaat mij gelukkig maken,” zegt de moeder na de geboorte. Maar hebben kinderen dan alleen plichten? En geen rechten? En hoe worden die rechten nageleefd?

Minou Bosua gaat de dialoog aan met het publiek over ouderschap en opvoeding; hoe moeilijk het eigenlijk is en hoe makkelijk wij er allemaal over doen. Zij stelt prikkelende vragen over de niet-bestaande voorbereiding op het ouderschap. Geestige anekdotes over overspannen ouders met huilende baby's passeren de revue. Op een hilarische manier deelt zij haar scherpe bevindingen en legt zij de ouders in het publiek de spiegel voor.

Minou besluit haar ouders voor de rechter te slepen. Die hebben haar rechten geschonden. Maar zij is niet de enige. Er worden fragmenten uit de film van Cleo Julia Mullis afgespeeld. Hierin vertellen jongeren over hun mislukte opvoeding en de schade die zij daarvan ervaren. Het is zo mooi om te zien hoe kwetsbaar zij zich durven op te stellen. De meerderheid wil zelf ook kinderen. Dat geeft hoop.

Maar hoe kunnen wij deze schade voorkomen? Minou stelt een intentieverklaring voor: een contract dat de ouders moeten tekenen bij de geboorte van hun kind. Hierin staat dat zij de 54 kinderrechten moeten naleven. Met een klap van de hamer is de zaak gesloten. Het kinderkoor zingt zijn laatste lied. Eén voor één worden de kinderrechten opgenoemd. Een ontroerend slotstuk dat perfect past bij de boodschap van de voorstelling.

‘Ouderpardon’ is een theatraal onderzoek dat het publiek aan het denken zet en de moeilijkheden van het ouderschap laat zien. Het is een overtuigend manifest vol chaos en humor. Een mengelmoes van veelzeggende film, indrukwekkende zang en herkenbare persoonlijke verhalen. Want opvoeden is ook lastig. En daar mogen wij het meer over hebben.