Het licht blijft ongemakkelijk lang aan in de zaal als Saman opkomt en vertelt dat zijn nieuwe show over ‘trauma, depressie en suicide’ gaat. Grote, persoonlijke thema’s die me een ongemakkelijk gevoel geven als stilzittend publiek in een zee van licht. Ik ben blij als het licht toch dempt. Later gaat het soms weer even aan, bijvoorbeeld als Saman aan de mannen in de zaal vraagt ‘wie er nog meer naast zijn partner masturbeert’. Weer dat ongemak. 

In anderhalf uur neemt hij ons mee naar traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd en de impact die ze op hem gemaakt hebben. De grote armoede in Iran, zijn werkeloze vader met losse handjes. Zijn tijd in het AZC en de onzekerheid van wel of niet mogen blijven in Nederland. Maar ook de vriendschappen. Prille kalverliefdes en zijn grote liefde (die in de zaal zit). Pijnlijk hoe hij een goede vriend verliest, doorgedraaid en geknakt. En hoe zijn moeder bij dreigende afwijzing asielvergunning, hem naar voren schuift om zich te laten adopteren. Zodat hij geld kan sturen. Ik zie een beeld van een kleine jongen die op jonge leeftijd de verantwoordelijkheid voor het kleine gezin op zich gekregen heeft en deze zware taak zo goed als hij kon gedragen heeft. Gedragen, tot hij brak. De eerste barsten van verslaving en agressie. Tot zelfdestructie en woedende wanhoop.  

Zijn verhalen komen het meest bij me binnen als hij ze zingt. Begeleid door Martin Verheesen op piano of gitaar. Er zit iets in zijn klank en melodie die me doet denken aan vleugjes Iran, al zingt hij Nederlandstalig. Het voelt authentiek en recht uit zijn hart. 

‘Onaantastbaar’ kan denk ik veel jonge mannen raken en doen inzien hoe goed en belangrijk het is om professionele hulp te vragen. Juist als je doet alsof niets je raakt, maar van binnen kapot dreigt te gaan. Het doorbreekt een taboe van de macho man die altijd sterk en stoer moet zijn, maar ondertussen stoned ten onder gaat. Zijn verhaal is er een met een goede afloop. En dat deelt hij dapper. A man on a mission.