Het is donderdagavond 8 januari. Ik stap de deur uit en begin aan mijn wandeling naar Meervaart. Het is een koude week en onderweg naar het theater waait de wind guur langs mijn gezicht. Na een gelukkig vrij korte wandeling arriveer ik.

Het is druk bij Meervaart en ik word gelijk ontvangen door een kakofonie aan geluid. Mensen praten, lachen en klagen massaal om de kou. Ik wacht nog even op een vriendin en als zij aan komt lopen, kunnen we naar binnen. Tijd om op te warmen en om te ontspannen. Het is al een tijd geleden dat ik het theater bezocht. Vanavond mag ik dan eindelijk weer eens genieten van
de voorstelling “En ze maakte een kind”.

Eenvoudig decor, gemakkelijke sfeer

Eenmaal in het gebouw bestellen we wat te drinken en is het al snel tijd om de zaal op te zoeken. We nemen plaats en ik kijk om me heen. Het eerste wat mij opvalt is het decor. Het is eenvoudig. Enkele grote blokken vormen het podium, met in het midden een grote schijf. Meral Polat, de actrice, staat voor een van de blokken rustig voor haar uit te staren. Ze pelt een sinaasappel en ik vraag mij gelijk af of dit onderdeel is van het stuk. Ze deelt wat stukjes uit aan een paar mensen op de eerste twee rijen. Ik voel me meteen op mijn gemak.

Het stuk vertelt een verhaal over moederschap in brede zin. Polat schept in deze muzikale solo de mogelijkheid om het moederschap vorm te geven op haar eigen manier. Zij vertelt, naar eigen zeggen, wat het voor haar betekent, als kunstenaar en als ritueel. In de kunsten wordt de dood en het overlijden vaak uitgebreid weergegeven, maar gaat het bijna nooit over geboortes en het krijgen van kinderen. Terwijl dit eigenlijk een van de meest fascinerende en belangrijkste dingen in het leven is. Volgens Polat wordt er te weinig aandacht besteed aan het creëren van leven en wordt daar bovendien te makkelijk over gedaan.

Intiem, persoonlijk en kwetsbaar

De voorstelling is ontzettend intiem en op bepaalde momenten lijkt het haast alsof je samen met een vriendin een gesprek voert over het leven. Polat schakelt moeiteloos tussen zang, verhaal en stilte. Ze neemt het publiek goed mee in haar persoonlijke beleving van moederschap. Er zijn momenten van herkenning, maar ook momenten die je dwingen stil te staan en na te denken. Polat durft vooral kwetsbaar te zijn en nodigt het publiek uit om mee te voelen en mee te denken.

“En ze maakte een kind” is een reprise en Polat heeft al eens eerder in het theater gestaan met dit stuk. Ik snap goed waarom zij heeft besloten om het opnieuw te spelen. Het stuk is persoonlijk, vermakelijk, rauw en prachtig ineen. Heel lang duurt de voorstelling echter niet. De duur is slechts iets langer dan een uurtje, maar het is het hoe dan ook meer dan waard.

Meer Orkater zien dit seizoen?