De voorstelling is de afsluiting van ‘This is not a circus’, een festival voor nieuwe circusvormen, en het is dan ook geen standaard circusact. Op het podium liggen temidden van een halve cirkel met verticale lichtstaven een soort super dikke judomatten. Daarop vertonen de zeven performers hun acrobatische kunsten rondom het thema vallen en weer opstaan. 

Het gaat over risico’s nemen, elkaar helpen, doorzetten, prestatiedruk, leren van falen en je leven een nieuwe wending geven. Dat klinkt zwaar, maar dat wordt het niet; er wordt zelfs regelmatig gelachen als de artiesten weer eens over elkaar heen buitelen of andere capriolen uithalen. 

Dat klinkt zwaar, maar dat wordt het niet. 

Het is voor mijn verwende ogen (die al veel vaker circus hebben gezien) misschien niet zo spectaculair, maar vooral de verwonderde reacties van de kinderen maken dat je zelf ook weer met andere ogen gaat kijken en het poëtische waardeert. En trouwens: het is ook echt knap wat ze doen. Daarnaast wordt het optreden prachtig ondersteund door de muziek - nu eens melancholisch, dan weer up tempo - van de band My Blue Van, van Bas Beenackers. 

Mooi, zacht, spannend 

Als ik na afloop door de foyer loop, hoor ik in het opgewonden geroezemoes een dame het in een paar woorden samenvatten: ‘Mooi, zacht, spannend’. Lide van negen jaar antwoordt met een enthousiast ‘Leuk!’ op mijn vraag hoe ze het vond. „Wij houden wel van circus”, zegt haar moeder Kaisa, die zelf als kind 10 jaar bij Circus Elleboog heeft gespeeld. 

Even verderop staan Lotte, Surya en Alec; ze vertellen zelf ook aan (lucht)acrobatiek te doen bij Circus Lab Amsterdam en circuswerkplaats Boost. Ze vonden het „heel bijzonder door het vele gebruik van de matten. Daarmee konden ze heel veel verschillende situaties neerzetten en verliepen de overgangen soepel.” En Lotte benadrukt: „Ik keek mijn ogen uit. Gaaf dat je met mensen zoiets kan bouwen!”  

„Ik heb met respect gekeken, al was het soms wat langdradig”, zegt Ellen die met Anna naar Meervaart gekomen is via de Stichting Vier het Leven, die culturele uitjes organiseert voor ouderen. Anna knikt: „Maar het is wel interessant om mee te maken, je wilt toch weten wat er speelt, bijblijven.” 

Ik wil ook wel zo vallen, lijkt me heerlijk. 

Det daarentegen complimenteert: „Een heel boeiende, mooie en aanstekelijke voorstelling. Ik wil ook wel zo vallen, lijkt me heerlijk. Vooral dat moment net voordat je de mat raakt… Ik hou enorm van vliegen.” Haar metgezel Jim: „De choreograaf, Piet van Dijcke, kan heel mooie dingen doen vanuit de gewoonheid van het menselijk lijf; je ziet ze nooit ingewikkelde pasjes maken. En daarnaast vind ik het heel fijn dat de Meervaart dit brengt. Dat zie je niet in de binnenstad - daar komt deze sector niet aan bod.”    

Klik hier voor een stukje van redacteur Gert over de try-out.