Vooral hem vonden ze mooi dansen, samen met Sophia Bielik en Darius Oriol Tamosi. „Zij sprongen er uit. Ze hadden zó veel plezier bij het dansen. Maar eigenlijk hadden ze allemaal heel veel passie. Het was een erg mooie voorstelling”, zeggen ze bijna in koor.

Op het podium zagen we de Junior Company van Het Nationale Ballet, een gezelschap dat jong danstalent voorbereidt op een carrière bij toonaangevende gezelschappen. De groep werkt mee aan voorstellingen van Het Nationale Ballet, maar gaat ook elk seizoen met een eigen programma op pad. Dit keer dus met 'Made in NL'.

Een gezelschap dat jong danstalent voorbereidt op een carrière bij toonaangevende gezelschappen.

De titel slaat niet alleen op het land waar de Junior Company huist, maar ook op de choreografen: die zijn Nederlands of in Nederland gevestigd. Maar liefst twee stukken beleefden hun wereldpremière, 'Sonder' (voor 14 dansers) van de pas 23-jarige Zoë Green en het duet 'Ever After' van Milena Sidorova. En dan was er ook nog een Europese première: 'Scurry Night' van Annabelle Lopez Ochoa. Verder zagen we 'Embers' van Ernst Meisner, een Pas de Six uit het Zwanenmeer van Rudi van Dantzig en de avond besloot met een stuk uit 'Visions Fugitives' van Hans van Manen, die zelf ook nog even op het toneel applaus kwam halen.

De choreografen zijn Nederlands of in Nederland gevestigd.

Dat was dus heel veel afwisseling: van klassiek tot hedendaags en van intiem tot up tempo. Van poëtisch tot grappig en van wat statisch tot gewaagd. „Die afwisseling maakte het heel leuk”, vertellen Anouk en Maaike na afloop. „We wilden graag een keer naar ballet, maar dat is meestal een beetje standaard, je ziet dan een avond lang één stuk. Dit was heel fris. Zeker ook door de ‘making of’-filmpjes die tussendoor te zien waren. En de afwisseling van klassiek en modern was ook heel goed.”

Even verderop staan Jantiene en Sander. Zijn voorkeur gaat uit naar het stuk uit het Zwanenmeer. „Supergaaf. Ik zat helemaal rechtop. Ik hou echt van het klassiekere ballet. En dat zat er ook genoeg in. De sierlijke bewegingen, de dynamiek, de muziek waarbij je kan wegdromen…”

Josh zit zelfs nog een beetje verdwaasd voor zich uit te kijken. Hij vertelt dat het zijn eerste balletvoorstelling ooit was. „Ik wist niet wat me te wachten stond, maar er is een heel nieuwe wereld voor me open gegaan. Ik was van begin tot eind geboeid. Er was zoveel te zien, zoveel prikkels…”

Er is een heel nieuwe wereld voor me open gegaan.

Hij is meegesleept door Rien, die dol is op ballet en vond dat Josh er maar eens een keer moest kennismaken met deze kunstvorm. Hun metgezel Fons, nagenietend: „Ik noem het voedsel voor de ziel. Je hebt muziek, iets visueels, iets nieuws, iets moderns… Dat Zwanenmeer kennen we nu wel. Op deze manier krijg je te zien wat ze allemaal kunnen. Zoals dat laatste stuk: z’ón perfecte harmonie met de muziek…”

Ik noem het voedsel voor de ziel.

Ik kan het niet anders dan beamen. De elegantie en souplesse, hoe ze hun eigen lijf beheersen (en omgaan met dat van anderen), de schijnbaar moeiteloze bewegingen… met deze ‘proeve van bekwaamheid’ laten de jonge dansers zien wat ze kunnen. En dat is heel véél. Het zal vast wel goed komen met hun carrière.