Vijf jonge componisten van het Conservatorium van Amsterdam hebben de afgelopen maanden hard gewerkt aan een dubbele opdracht: enerzijds een orkestbewerking maken van een piano- en zangstuk en anderzijds een eigen stuk maken met dezelfde tekst als in de vorige opdracht. Hiervoor hebben ze elk een voortreffelijke zanger van de Nationale Opera Studio toegewezen gekregen.

Eén voor één tonen ze het resultaat, begeleid door twaalf muzikanten van het Ensemble Nederlands Kamerorkest. In de blauwe zaal zitten we met de gordijnen open, waardoor in de achtergrond het allezondaagse leven op de Osdorpse boulevard zich toont. Een mooie toevoeging aan de gemoedelijke sfeer in de zaal, waarvan de eerste twee rijen gevuld worden door de ouderen van Stichting Vier het Leven. Dat zij een mooie middag hebben is duidelijk door de verschillende complimentjes die in de stiltes tussen liederen gefluisterd worden. In het programma is er tijd voor korte interviews met twee componisten en hun vocalisten om te vertellen over de bewerking. Het is jammer dat de tijd het niet toelaat om alle artiesten te horen vertellen over hun creaties.

Over de bewerkingen valt geen slecht woord te schrijven.

Alle zangers zingen prachtig, met ieder een eigen stemgeluid. Sommige muzikanten laten in hun non-verbale communicatie zien alles te geven aan hun instrument. Ook over de bewerkingen valt geen slecht woord te schrijven. Echter is het in het laatste nummer, Björn Pinxter’s versie van Come to me in my dreams, vandaag gezongen door bariton Leander Carlier, dat alles voor mij lijkt samen te vallen. Een groep meeuwen heeft zich intussen boven de Sloterplas verzameld en lijkt met ritmische precisie mee te golven op de muziek, als een ingestudeerde choreografie die me in een kortstondige trance brengt. Even was ik helemaal meegezogen in de wereld van klassieke muziek, voordat ik weer terug in de aardse werkelijkheid daalde.

Na afloop valt een staande ovatie alle muzikanten ten deel. De componisten blijven nog even in de zaal staan om vragen van het publiek te beantwoorden. Ook al zijn ze enorme reuzen naast mijn kleine moedertje, die net als ik erg onder de indruk is geraakt, ze blijken erg beleefd en bescheiden te zijn in hun vertellingen over het project.

Even was ik helemaal meegezogen in de wereld van klassieke muziek.

Om me heen hoor ik geen enkel negatief geluid, maar louter complimenten. Als er iets is om kritiek op te hebben is het het feit dat er meer mensen hadden kunnen komen. Het gros van de stoelen werd gevuld door vrienden/kennissen en de mensen van Stichting Vier het Leven. Misschien vanwege het tijdstip? Of dacht men dat dit nieuwe project niet aan hen besteed zou zijn? Neem in dat geval van mij (en mijn moeder) aan: een koffieconcertje op zijn tijd brengt geen spijt.