Waarom jij als boegbeeld? 

‘Omdat ik er dit seizoen twee keer sta; in januari was dat met het stuk En ze maakte een kind van Orkater en op 10 mei met het concertprogramma Meydan. Maar ook omdat ik een lange geschiedenis heb met Meervaart en ik de mensen en de makers goed ken. In 2003 speelde ik er voor het eerst - ik zat op de toneelschool en liep stage bij De gesluierde monologen van Adelheid Roosen. Optreden in Meervaart is voor mij echt als thuiskomen. Als ik moet spelen kom ik het liefst net iets eerder. Zodat ik even in het winkelcentrum rond kan struinen. De buurt is heel divers, dat vind ik heel fijn.’

Je bent er natuurlijk ook weleens als publiek. Wat is je mooiste herinnering aan Meervaart? 

‘Ik ben in 2019 naar de première van de voorstelling Jihad van Liefde geweest, geregisseerd door Eran Ben-Michael, met muziek van het Amsterdams Andalusisch Orkest. Het is geïnspireerd op een krachtig, waargebeurd verhaal en een pleidooi van de Belgisch-Marokkaanse Mohamed El Bachiri. Hij verloor zijn echtgenote, Loubna Lafquiri, bij de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016. In plaats van te vervallen in haat, riep hij op tot een 'jihad van liefde', een radicale keuze voor menselijkheid, schoonheid en verzoening. El Bachiri werd briljant gespeeld door Mohammed Azaay. Het was een prachtige voorstelling; mooie muziek, een hartverscheurend persoonlijk en ook universeel verhaal. Mohamed El Bachiri en zijn familie zaten ook in die zaal. Je voelde de kracht van kunst: dat een verhaal vertellen helend en verbindend kan zijn.’ 

Naast actrice ben je ook zangeres. Je eerste album kwam in 2023, 'Ez kî me'. Nu is er 'Meydan'.

‘Zingen hoort heel erg bij mij. Vanuit mijn Koerdische, alevitische cultuur is zingen vanzelfsprekend, net als samen koken en eten. In 2008 ben ik mijn eerste band begonnen samen met Beppe Costa, een Nederlandse acteur en componist van Italiaanse afkomst en mijn muzikale maestro, en Reint van den Brink, Peter Sambros, Remco Sietsema en Ian Rijksen. We traden in onze begintijd ook geregeld op in café’s, bijvoorbeeld café Bax. Daar heb ik echt uren gemaakt en veel geleerd. In het theater zingen is heerlijk: het publiek zit in het donker, alle lichten zijn gericht op mij. Ik krijg alle aandacht. Maar hoe doe je dat in een kroeg waar iedereen dronken of aan het dansen is?’ 

Op welke manier vullen zingen en acteren elkaar aan voor jou? 

‘Als kunstenaar is er iets wat je wilt vertellen, iets wat je wilt maken. En het kan zijn dat het als uiterlijke vorm theater nodig heeft, of muziek, of film, of een gedicht. Maar in de bron, in de essentie, is het gewoon één ding. 

Het grootste verschil voor mij tussen zingen en acteren is dat je voor acteren een kader hebt. Je bent een personage, er is een situatie, een context, veel meer dan wanneer je zingt.’ 

Waarom zing je in het Koerdisch?  

‘Mijn eerste album ging over het onderzoek naar wie ben ik en waar ik vandaan kom. Dat is het Koerdische en het Turkse. En voor 'Meydan' vond ik het ook belangrijk om in het Koerdisch te zingen. Het is een taal die lang verboden is geweest, die mijn vader niet vrijuit mocht spreken, waar mijn ooms om gemarteld zijn. Ik vond het belangrijk om deze taal in alle vrijheid op muziek te kunnen zetten. Maar het is wel een droom voor mij om in het Nederlands te gaan zingen. Alleen vraagt dat iets anders in het maken van de liederen. In het Koerdisch kan ik heel makkelijk zingen: ik trek je aan als een brandende jas van vlammen. Dat werkt niet zo in het Nederlands.’

Wat wil je mensen meegeven met je muziek?  

‘Voor mij is kunst ook een medicijn, dat helpt om te kunnen gaan met een wereld die overweldigend of soms onmenselijk is. Of waar geen ruimte is voor bepaalde gevoelens en emoties. 'Meydan' betekent plein. Daar roep ik iedereen naartoe. Het plein is om samen te komen. Om te vieren, te protesteren, te rouwen, te delen. Het gaat over vrouw zijn, maar ook gewoon over activisme en er zijn protestliederen tegen fascisme en racisme. In de kern gaat het over menselijkheid, en liefde en solidariteit. Ik hoop zo dat wij niet meegaan in verdeeldheid, vooroordelen, angst voor elkaar en afwijzing. Daar zijn we denk ik niet voor bedoeld.’

Wie is Meral Polat? 

Meral Polat is in 1982 geboren in Amsterdam en is van Koerdische afkomst. Ze studeerde in 2004 af aan de Toneelschool in Amsterdam en speelde in diverse films en series, waaronder De luizenmoeder en Bodem. Vorig jaar kwam haar solo-album Meydan uit en nu toert ze door Europa met het gelijknamige concertprogramma. Op zondag 10 mei treedt ze met Meydan op in Meervaart.