Beginnen met een première in de ‘eigen’ Meervaart. De rode loper is weer fris en netjes. Bij de garderobe worden we weer vriendelijk ontvangen. Nog even tijd voor koffie. Vrienden, familie en relaties van de dansers en muzikanten schudden elkaar de hand. Sommigen hebben een bloemetje bij zich. Ik kijk om me heen. Het publiek is gemêleerd. Tringggg… De bel! We gaan de zaal in. 

Het einde zegt alles 

Ik begin een keer met waarmee voorstellingen altijd eindigen: het applaus! Nou, dat was er ruimschoots. Niet alleen handgeklap. Ook gefluit, geroep. En terecht. Wat een voorstelling! Hulde aan choreograaf Denden Karadeniz. Maar ook aan creatief directeur Mohamed Aadroun en muzikaal leider Bas Gaakeer van het Amsterdams Andalusisch Orkest.

Hoe muziek en dans elkaar raken en versterken laten zij in optima forma zien. In anderhalf uur tijd een en al beweging door zes dansers van het Zero Dance Theatre. Continue begeleid door afwisselende muziek van vijf muzikanten en af en toe een zanger van het Amsterdams Andalusisch Orkest. Bekende instrumenten als ud, banjo, qanun, gitaar en percussie. 

Slangenmensen 

Schitterende muziek van rustig opbouwend tot opzwepend. Het neemt je mee in een voorstelling met fascinerende dans! Hoe soepel, lenig moet je zijn om dit als dansers te kunnen. Anderhalf uur als slangenmensen over het toneel. Alles synchroon met elkaar in één vloeiende, haast onnavolgbare beweging. Armen en benen van dansers soms in elkaar verweven. Bezielende dans van hiphop tot breakdance. Van ballet tot acrobatiek.

Een voorstelling met weinig attributen. Niet meer dan zes houten blokken. Ze glijden is slow motion mee met de dansers en de muzikanten over het toneel. Net als het licht. Simpel, eenvoudig maar in de geest van de voorstelling. 

Bekijk het maar… 

Ik heb vooraf de beschrijving gelezen. Raakt het de werkelijkheid? Waren de dansers de Ghosts? Ja, qua bewegingsritme zeker. Het licht maakte het schimmig. De muziek deed de rest. Van de rustige monotone sound van de percussie tot wervelende klanken van vijf instrumenten. Je krijgt het gevoel van liefde, genegenheid, vriendschap. Maar ook een kleiner wordende wereld. Twee dansers van zes blokken naar één blok bewegend, bijna vallend, dan weer verstrengeld. De belichaming van het dagelijks leven. Klopt dat? Ik denk dat iedereen er op een andere manier naar kijkt. Het anders voelt. Als ik de zanger had kunnen verstaan had ik wellicht anderszins de geest gekregen… 

Maar om eerlijk te zijn: “Het was een fantastische voorstelling. Ik heb genoten!” De anderhalf uur bezieling en beleving in dans en muziek verdient een nog groter publiek.