We lopen in een lange rij de theaterzaal van CC Amstel binnen. Er liggen fidget toys, oogmaskers en koptelefoons klaar. In de zaal zit iedereen heel relaxed op zijn stoel. Sommigen met een dekentje en een kleurplaat. Het is even wennen.

De spelers zitten op het podium. Op grote bolvormige paarse kussens. Gekleed in licht pastel. Het licht in de zaal is gedimd. De voorstelling begint met een inleiding. Geen saaie inleiding. Maar eentje met knipogen, vooruitwijzingen en content warnings. Er wordt verteld dat het stuk zeven hoofdstukken heeft en grofweg een uur duurt. Zodat iedereen weet wat hen te wachten staat.

Het bijzondere aan deze voorstelling is dat er ook online performers zijn. Zij treden op via een beeldscherm van een laptop of het projectiescherm in de zaal. Dat klinkt gek, maar het is zo feilloos geïntegreerd in de voorstelling dat je het bijna niet merkt. Natuurlijk zie je wel dat de online performers thuis zijn, maar toch voelt het alsof ze echt hier zijn.

In elk hoofdstuk van dit stuk staat weer een andere speler in de schijnwerpers. Er komen veel uiteenlopende verhalen voorbij. Over geruisloos kolonialisme en de geluiden van een gezellige huiskamer vol familie. Over de gevolgen van licht- en geluidvervuiling voor mens, dier en aarde. Over een uitbundig dansfeest dat verandert in een overprikkelende nachtmerrie. Het is een collectie van persoonlijke ervaringen, grappige anekdotes en activistische manifesten.

Deze verhalen worden afgewisseld met muziek en dans. Lichte en vloeiende choreografieën. Onverwachte energie uitbarstingen. Sensueel floorwork. Alles komt zo een beetje voorbij. Onder het genot van de catchy en authentieke muziek van Lisa Jansen. Met teksten die raken, maar ook je brein prikkelen. Liedjes waar ik zelf ook naar zou luisteren.  

Het eindbeeld is zacht en teder. Totdat een ringende telefoon de rust verstoort. De prikkelarme rave gaat beginnen. Kussens aan de kant. Podium vrij. En dansen maar. Op het projectiescherm zien wij hoe iedereen thuis ook losgaat. Ik wil bijna zelf meedoen. Dan volgt een speciaal prikkelarm applaus. Kalm, maar krachtig. De perfecte afsluiting. 

‘Content warning: Weinig Prikkels’ is een poging om een plek te vinden waar iedereen zich fijn voelt. Een plek tussen twee uitersten in. Want sommige mensen hebben nou eenmaal meer prikkels nodig. En andere mensen kunnen juist niet tegen te veel prikkels. Een geslaagde en bovenal mooie poging!

Bezoek de voorstelling op zondag 22 februari in Meervaart: