Manager van…, moeder van… Karsu! 

In de vooravond had ik een interview met Birgül Dönmez. Ja, inderdaad, dat is de moeder van Karsu. Zij is ook haar manager. Al sinds jaar en dag. Maar wat moet ik haar vragen? Er is al zoveel bekend over Karsu? En dan ken ik Birgül al zo’n 35 jaar. We zijn oud-collega’s. Tien jaar samen bij een Amsterdams stadsdeel. Zij als beleidsmedewerker en ik als communicatieadviseur. We hadden frequent contact. Bij personeelsuitjes was Birgül er altijd bij met Karsu en haar zusje Cancu. Later trad Karsu wel eens op bij activiteiten. Dat was na mijn tijd… 

Vanavond is Karsu weer thuis. 

Birgül kwam ik na jaren weer tegen in restaurant ‘Kilim’, waar Aslan Dönmez, de vader en mede-manager van Karsu, de scepter zwaaide. Mijn vader kwam daar regelmatig. Maar niet alleen om te eten. Hij wilde Karsu horen op de piano. Haar mooiste nummers zingend. Hij was misschien wel haar grootste fan in die tijd. Tijdens zijn crematie hebben we zelfs een nummer van Karsu ten gehore gebracht. 

Een geboren artiest 

Tot zover het persoonlijke… Er moet nog wel iets over de rol van Birgül als manager worden gezegd. Over haar rol in het prille begin van Karsu. Vanaf haar eerste optredens. Over haar eerste prijs als 14-jarige. Winnaar van het ‘Open Podium’ van het Calandlyceum in Meervaart. Vanavond is Karsu weer thuis, om zomaar te zeggen. 

We praten over de altijd maar weer ongelooflijk mooie kleding. Karsu wil in elk optreden een andere jurk. Voor het publiek, haar fans die veel concerten bijwonen. In het begin nog via een chique bruids- en avondkledingzaak. Nu hebben ze stylisten in Nederland en Turkije die voor Karsu de kleding maken. Voor een style-icoon. Zelfs nu ze zwanger is! 

Nu hebben ze stylisten in Nederland en Turkije die voor Karsu de kleding maken. 

Alles deden ze zelf in het begin. Van decors maken tot hotels bespreken. Van bussen huren tot catering. Een leuke anekdote. Voor het bouwen van decors werd een keer een bedrijfje ingehuurd. Dat ging helemaal mis. Gevolg? Lappen gordijnstof kopen op de Albert Cuypmarkt. De hele dag naaien. Oeps. Het moet geïmpregneerd worden in verband met brandveiligheid. Snel thuis in het bad met dat spul. Ophangen vanaf drie hoog aan het balkon. Dat is nu allemaal anders, professioneler. 

De Maestro bepaalt 

Karsu ging van jazz naar pop en nu naar klassiek. Een overstap. Maar voor zo’n fenomeen geen probleem! Het Amsterdam Sinfonietta gaat moeiteloos met haar mee. Zonder dirigent. Maar toch is er een MAESTRO! Karsu, dirigeert met haar handen en met haar mimiek. Ze bespeelt het orkest, het publiek en haar piano. Haar zang is overweldigend. Haar inleidende persoonlijke verhalen zijn leuke intermezzo’s. Indrukwekkend is haar inleiding tot het nummer over femicide. Ze begint over haar goede jeugd. Haar ouders die spaarden voor haar en haar zusje. Ze konden overal over praten. Maar er zijn heel veel vrouwen die hun stem niet kunnen laten horen: “Er is niemand die me helpt!” Een roep om aandacht. De zaal was stil… doodstil. Tot het applaus. 

Het was genieten in optima forma. 

Net als na elk nummer. Enthousiast geklap, af en toe een aanmoedigende kreet, gefluit. Karsu en Amsterdam Sinfonietta kregen terecht ‘open doekjes’, applaus middenin een voorstelling. Het was genieten in optima forma. Van Karsu en van het orkest. Prachtige nummers. Bekend of niet. Zowel nieuwe als aangepaste arrangementen. In het Engels, Spaans, Italiaans, Nederlands en Turks. Fenomenaal. Alsof ze al jaren samen optreden! 

Het is wachten op een volgend album. Naar achter geschoven! Door corona, de aardbeving in Turkije, de trouwerij met Mike en haar huidige zwangerschap. We wachten in spanning af. 

Birgül en Aslan, trotse ouders, hele lieve mensen. Een hand en een omhelzing. Niet in de laatste plaats topmanagers van een ongekende artieste: Karsu.