Ik sprak Nienke na de voorstelling en vroeg haar ‘op de man af’, hoe zij denkt dat mannen naar haar voorstelling kijken. “Goede vraag…” Nienke valt even stil en dan: “Gechoqueerd! Maar ze zullen zich er in herkennen. Vast wel. Toch?” Nienke moet op de foto. Ik maak ook even een selfie met haar.

Ja, het is af en toe om flink rode oortjes van te krijgen. Maar de vrouwen in de uitverkochte zaal genoten met volle teugen. Bulderend en gierend gelach. Geroezemoes. Herkenbaarheid? Of stille hoop?

Het begon allemaal onschuldig. Samen met een nichtje ‘het leven spelen’ in een, zoals Nienke dat noemt, een musicalletje. Verkleden. Vooral bij oma een feest. Indonesische gewaden. Als een wervelwind verteld ze over haar jeugd, de school, een vriendinnetje, ruzie. Over vrouwen, ja voornamelijk die, die wat moeite hebben met een rotonde. Alles met een ongelooflijke mimiek en vooral ook onvoorstelbare energie. Anderhalf uur aan één stuk pratend, soms struikelend over haar woorden. Af en toe haar lach onderdrukkend. Je wordt vanzelf medeplichtig aan deze aanstekelijke voorstelling.

Natuurlijk ook over het leven en werken met haar man. Haar gezin. Niet te vergeten: de wereldpolitiek. Je komt er niet onderuit als je vertelt over het hier en nu.

“Weten jullie in welk land de mensen het lelijkst zijn?” Af en toe roept iemand wat. Nienke heeft haar antwoord klaar. Voor welk land dan ook… “Meneer, hoe heet u? Is dat uw vrouw? Heeft u wel eens nagedacht over een open relatie? Zou u dan regeltjes opstellen?” Ja. De zaal bleef stil, giechelde wat. Het is een momentopname. Een rustpunt in de voorstelling. Net als tijdens het nummer wat zij zingt voor haar dochter.

En toen ging Nienke los! Ik ben benieuwd of haar man de voorstelling ook heeft gezien… Was hij er écht bij in het donker in het park?

‘Medeplichtig’. Maar waaraan en wie is dat: Nienke zelf of haar man? Jij in de zaal? Die vrouw in die auto op de rotonde? Of toch die wereldleiders? Ga gewoon naar de voorstelling in Meervaart op 29 april a.s. Ja mannen! Jullie ook.

Headerfoto door Marc Verhees.