We parkeren de auto om de hoek van Meervaart, wat na 7 uur ‘s avonds nog gratis is, ik weet niet wat ik mee maak. De dansvoorstelling MYSTIC maakt deel uit van het jaarlijkse meerdaagse dansfestival ICK FEST. Vanavond is de première van de nieuwe choreografie van Shailesh Bahoran en we zijn erg benieuwd naar zijn laatste werk.

Het is druk van mensen die hier al de hele dag zijn als we de lobby binnen lopen. De sfeer is energiek, maar ontspannen. Mensen staan aan de bar of hangen in groepjes bij elkaar. Er lijken heel wat dansers in het publiek te zijn vandaag is mijn indruk. Dat verklaart de energieke vibe.

Voor we de zaal ingaan, lopen we nog even langs een fototentoonstelling gemaakt door fotografen die zich hebben laten inspireren door de creaties van ICK-makers. Erg mooi.

Het is een langzaam ontvouwend, organisch schouwspel.

We zitten op rij 2, zo dichtbij dat we de mimiek – en later het zweet – op de gezichten van de dansers en muzikanten kunnen zien. De lichten gaan uit. Het doek gaat omhoog, maar dit stopt al snel: de voorstelling start met een beperkt zicht op zes over het podium naar achter schuivende dansers. Het grijpt meteen mijn aandacht. Ook de tijd die ervoor genomen wordt. De stilte. Het is een langzaam ontvouwend, organisch schouwspel. Aards en wat dierlijks, sensueel. 

Een muzikant van het Amsterdams Andalusisch Orkest doet in de sfeer van de bewegingen zijn intrede op het podium. Gevolgd door vijf andere leden van het muziekgezelschap. 
De dans komt door de (live) muziek verder tot leven. Het doek gaat nu helemaal omhoog. 

De choreografie duurt een uur. In dat uur worden we meegezogen in een fascinerende reis. Spiritueel. Zoekend. Telkens verbindend. Tussen de dansers, met de muzikanten. Met het publiek. Door middel van handgebaren die ik soms denk te herkennen, meestal niet. De bewegingen zien er ‘oer’ uit, maar zijn diep doordacht. Heel knap hoe dat toch zo rauw en primitief over komt.

Spiritueel. Zoekend. Telkens verbindend.

Het voelt alsof ik kijk naar verschillende in dans vertaalde mystieke vormen van de grote religies. Ik herken (denk te herkennen) het Boeddhisme, het Christendom (waarschijnlijk meer gnostisch) en het Soefisme. Dit laatste door de steeds sneller ronddraaiende perfomers wat mij herinnert aan de derwisj dansen die ik ooit gezien heb en zeer indrukwekkend vond. Het publiek in de zaal zal zo zijn eigen herkenningspunten terugvinden in de choreografie vermoed ik zo. 

Na afloop hangt er een kalme stilte. We zijn even meegevoerd in iets universeel menselijks en betoverd, zonder dat we meteen met woorden kunnen aangeven waar dat nou in zat. Het hoofd is er stil van. De ziel aangeraakt.